Chris Trynkiewicz

Chyba po prostu lubie tego typu ryzyko. Internet temu sprzyja. Zwłaszcza IRC. Książka Mitnicka zresztą też. Nie, hacking mnie nie rajcuje na tyle, by się go uczyć. Socjotechnika - jak najbardziej. Kolejna 'akcja'. Kaliber dużo mniejszy, niż przy poprzednich, o których lepiej nawet nie wspominać. Z okazji trzeba umieć korzystać, a jeśli się ulega wpływowi ucznia i przekłada sprawdzian z infy, po czym znika w czasie lekcji i zostawia pendrive na biurku, to nie należy się dziwić, że cała klasa dostanie oceny celujące ;)
Kiwanie ludzi, motanie, niczym Sokrates, korzystanie z sytuacji. To lubię :) Wiąże się to jednoznacznie z moją teorią, nie do końca jeszcze sprecyzowaną. Widzę jednak, że kreuje się ona od pewnego czasu. Jest to połączenie carpe diem z czymś, co nieudolnie nazwę improwizacjonizmem. Rzecz w tym, że całe życie imporowizujemy - przez znaczną część dialogów, przy większości naszych działań. Czy nie lepiej więc, zamiast wkuwać schematy, uczyć się je budować? Być kreatywnym, ćwiczyć improwizację przez zdobywanie doświadczeń. Nie przeczę, umysł wtedy musi być lotny, zaś myślenie - logiczne i trzeźwe. Przede wszystkim, należy umieć przewidywać. Przewidywać reakcje i tak formułować działania, by umieć odpowiedzieć na wynikające z nich pytania. Potrafić wiązać wątki, imitując niekiedy doskonałą znajomość tematu przez pomijanie podstaw zagadnień, poruszanie zaś nieobszernie skonkretyzowanych szczegółów. Wiąże się to z koniecznością dyktowania treści dialogu, ograniczając pole manewru osoby przeciwnej. Wpływamy na nią, pozwalając na zadawanie pytań logicznie wynikających z naszych działań. Kontrola - tak. Manipulacja - nie.

Czy ktoś rozumie, co mam na myśli? Nie przemyślałem tego jeszcze głęboko - to ogólny zarys pomysłu. Może kiedyś go rozwinę.. a może rozwinie go ktoś inny. Fakt faktem, że ten sposób myślenia i postępowania daje nam pewność siebie i gotowość do działania w większości sytuacji.